એક હજાર થાળીઓમાં ઉજવણી

દરેક મોટું લગ્ન આંચ સળગે તેના કેટલાંય અઠવાડિયાં પહેલાં શરૂ થાય છે. મેન્યુ પરિવાર સાથે મળીને રચાય છે — વડીલો માટે પ્રાદેશિક પસંદ, યુવાનો માટે લાઇવ આયોજન, અને એ વાનગીઓ જેને છોડી દેતાં કોઈ ગુજરાતી ઉજવણી અમને માફ ન કરે. જથ્થો માત્ર સૂત્રોથી નહીં, પણ ત્રણ દાયકા સુધી સમારંભો વાંચવાથી નક્કી થાય છે: કોણ ક્યારે જમે છે, કઈ વાનગી માટે ફરી પાછા આવે છે, અને શું ક્યારેય ખૂટવું ન જોઈએ.

એ દિવસે રસોડું મોજાંમાં ચાલે છે. પહેલાં ફરસાણ અને સ્વાગત પીણાં, જેમના કાઉન્ટર જાન આવે તે પહેલાં સજી જાય છે. મુખ્ય ભોજન ક્રમમાં આવે છે, જેથી મોડો આવેલો મહેમાન પણ એટલું જ સારું જમે જેટલું પહેલો આવેલો. બુફે લાઇનની પાછળ, સહાયકો દરેક વાનગીને અડધાથી ઉપર રાખે છે — ખાલી ચેફિંગ ડિશ એ તૂટેલું વચન છે.

“લગ્નની રસોઈનું માપ એ નથી કે તે કેટલું રાંધે છે, પણ એ છે કે છેલ્લી થાળી કેટલી તાજી છે.”

લાઇવ કાઉન્ટર સાંજનું રંગમંચ સંભાળે છે. એક બાજુ તવાનો સિસકારો, બીજી બાજુ ગરમ ચાસણીમાં ઊતરતી જલેબી — આ ભોજનની સજાવટ નથી; આ દૃશ્યમાન આતિથ્ય છે. દરેક કાઉન્ટર એવી રીતે ગોઠવાય છે કે કતારો ક્યારેય ન અથડાય અને વડીલોને દૂર ચાલવું ન પડે.

અને પછી એ શાંત સમાપન જે મોટા ભાગના મહેમાનો ક્યારેય જોતા નથી: પરિવારના છેલ્લા દોર માટે મીઠાઈનું કાઉન્ટર છેલ્લી વાર ભરાય છે, જ્યારે રસોડું પહેલેથી સમેટાઈ રહ્યું હોય છે. યજમાનોને માત્ર એક વાત યાદ રહેવી જોઈએ — કે બધાએ સારું જમ્યું, અને કોઈને ક્યારેય રાહ જોવી ન પડી.